چهارشنبه 22 آذر 1396
خانه / فرهنگ و هنر / فریدون رهنما همراه با اشعار و بیوگرافی آن

فریدون رهنما همراه با اشعار و بیوگرافی آن

فریدون رهنما

فریدون رهنما مرد فرهنگ و هنر  شاعر و نویسنده و همچنین روزنامه نگار و سینما گر اهل ایران بزرگ که در سال 1346جذب سینما گردید

فریدون رهنما

بیوگرافی فریدون رهنما

فریدون رهنما (زاده ۲ خرداد ۱۳۰۹ – درگذشته ۱۷ مرداد ۱۳۵۴) شاعر، روزنامه‌نگار و سینماگر اهل ایران است. رهنما در دوران کوتاه عمر خود به ساختن ۳ فیلم کوتاه و انتشار پنج دفتر شعر به زبان فرانسه و یک دفتر شعر به فارسی و نگارش ده‌ها مقاله در نقد سینما و ادبیات مبادرت ورزید. وی همواره مدافع حرکت‌های مدرن و آوانگارد در حوزه ادبیات، سینما و تئاتر بود و تأثیر غیرقابل انکاری در معرفی شعر و اندیشه‌های مدرن در ایران دهه سی و چهل داشت. وی در فاصله سالهای ۴۹–۱۳۴۵ رئیس بخش پژوهش تلویزیون ملی ایران بود. او چهارمین فرزند زین‌العابدین رهنما است

فریدون رهنما در شکل گیری بخش پژوهش و مستند تلویزیون ملی ایران، جریان سینمای آزاد و تأسیس مدرسه عالی تلویزیون و سینما نقش مهمی داشت. او به همراه فرخ غفاری از مدرسان مدرسه عالی تلویزیون و سینما بود.

با تأسیس تلویزیون ملی ایران در سال ۱۳۴۶، فریدون رهنما نیز جذب تلویزیون شد و بخش مستندسازی و پژوهش در مورد ایران زمین را راه انداخت. به کوشش او در همین بخش بود که سینماگرانی چون محمدرضا اصلانی، ناصر تقوایی، منوچهر طیاب، هژیر داریوش و پرویز کیمیاوی توانستند نخستین فیلم‌های مستند خود را بسازند. فیلم‌هایی چون جام حسنلو، بادجن، یا ضامن آهو، تپه‌های قیطریه و چه هراسی دارد ظلمت روح محصول همین دوره است و زیر نظر فریدون رهنما ساخته شده‌اند.

                                                            یکی از شعرهای زیبای فریدون رهنما

 

        روزی خواهم رفت به كرانه های بزرگ عشق

                                                                                           فرو خواهم رفت در شنهای خواستن

        با خود راز شامگاهان را خواهم برد

                                                                                          جنگل همچون چلچراغی بر ما فرود خواهد آمد

       روزی لبخند خواهم زد به تولد روزها

                                                                                          آسمان را خواهم دید آنسان كه یك دست را

       دستات بر من خواهد بود آنسان كه بر كرانه ی دریا

                                                                                         تابستان مرا در برخواهد گرفت و دریا دلاش را خواهد گشود

       به تو باز خواهم گشت از میوهها و آرزوها سرشار

                                                                                         زمان در من خواهد مرد و من بر زمان خواهم خفت

      چشمه خواهد جوشید از چشمان پرغبارمان

                                                                                         هیچ چیز باز نتواند داشت آن شب گرمابخش را

      تپه در دوردست میخواند ما را میخواهد ما را

                                                                                         افق بازو گشاده است با انگشتهای منزوی

     سنگینی شامگاهان ما را به پهنه های بیكران میراند

                                                                                         شكم فریاد میكند تن منفجر میشود از آسمان خاكستری

     اندوهی عظیم میروید در سطح فضا

                                                                                         خطی از اشك میپیوندد به رودهای بزرگ

     خورشید دو تن نمودار میشود از میان همه گان

                                                                                          درخت میگرید بر سینه ی زنی تنها

     كجایی ای ستاره ی پگاهِ فراموشی

                                                                                          اسبات را میبینم كه در آزارها شیهه میكشد

     آیا تو نیز از سرزمین خونینات جدا افتادهای

                                                                                          آیا تو نیز از آواز نیاكانات جدا افتادهای

     دستات را میگیرم ای مسافر یادبودها

                                                                                          میپایم تو را در لحظه های درد و دلتنگی

     میپرورانم تو را با آتش و زمین و آواز

                                                                                         گسترده میشوم در خاكستر گامهایام كه برمی داری

                                                      سپیدی یك دست زاده شب است

فریدون رهنما

 

اشعار رهنما به زبان فرانسه و در پاریس منتشر شده است.

۱۳۳۰ – منظومه برای ایران.
۱۳۳۴ – منظومه برای جهان.
۱۳۴۷ – آوازهای رهایی.

در سال ۱۳۹۴، دو کتاب از کتاب‌های رهنما به فارسی ترجمه و در ایران منتشر شده است. کتاب اول، «گذشته مرگ نیست، نقاب نیست، گندم است، لاله است و جان» نام دارد و شعرهایی است از او که توسط خواهرش، فریده رهنما به زبان فارسی ترجمه شده‌اند. کتاب دومی که از رهنما به فارسی ترجمه و منتشر شده است، «واقعیت مادر است» نام دارد و مجموعه‌ای از نوشته‌های رهنما دربارهٔ هنر است و هر دو کتاب را نشر دانه منتشر کرده است.

 

گردآورنده: ایران تاک

درباره ی آقای خواجه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *